Storythai

กลับมาแล้วจ้า เอ๊ะ! หายไปนานเลย ที่จริงไม่ได้ไปไหนนะก็เขียนอยู่เรื่อยๆ

แต่เขียนในไดคนอื่น อิอิ ตอนนี้ก็กลับมาที่กรุงเทพแล้ว ชีวิตแบบเดิมๆที่แสนจะน่าเบื่อในเมืองกรุง

กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง หลังจากกลับบ้านนอกที่แสนสุขมา 3 เดือน

ถูกนะที่ใครๆพูดว่า  "อยู่ที่ไหนไม่สุขใจเท่าบ้านเรา" คนที่ไม่เคยจากบ้านมาไม่รุหรอก

ว่ามานเปงไงต้องทำทุกอย่างเอง ทั้งๆที่เมื่อก่อน ไม่เคยจะแตะมานเลย เช่น ซักผ้า รีดผ้า

กวาดห้อง ถูพื้น โอ้ยยยย น่าเบื่อที่ซู้ดดด สิริมาซักให้หน่อยดู้

.................

เมื่อต้นเดือนที่ผ่านมาตอนที่ยังอยู่ที่บ้าน

อยู่ดีดีก็เกิดไข้สูง 2 วัน ตามด้วยตุ่มน้ำ 1 ตุ่ม ก็งงๆ แต่ไม่ได้คิดอะไร

พอเจ้ชุงกลับมาบ้านเลยเปิดให้ดู เจ้บอกว่า "สงสัยจะเปงอีสุกอีใส" แต่ "ไม่แน่ๆ รอดูพุ่งนี้"

ในใจก็คิดว่าไม่ได้เปงหรอก (ตัวลายแน่เลยตู ไม่เอาๆๆ ไม่อยากเปงง)

พอเช้าวันรุ่งขึ้นอีตุ่มบ้านั้น มานเกิดชักชวนเพื่อนๆมานมาอีก (มาทามมายว่ะ ไม่ได้อยากเจอเล้ยย)

อีตุ่มบ้ามานพาเพื่อนมานมาไม่พอนะ มานยังพาความคัน

 อยากแกะ อยากเกามาอีก (อยากเกาๆๆๆ แต่!! แผลเป็น ฮือๆ เครียด)

ทามเอาอารมไม่ดีเลย ในใจคิดแต่ แผลเป็น (ไม่นะ)

ดีที่ว่าวันที่สองที่มานเริ่มชวนเพื่อนตุ่มของมานมาเจ้ชุงเอายาต้านไวรัสมาให้กิน

(นิสัย ไม่ชอบกินยาเลย กลืนยากมาก)

แต่ว่า ยาต้านไวรัสน่ะหรอ 555 กินทุกวันๆละ 5 ครั้ง ครั้งละ 2 เม็ด (เม็ดเท่าบ้านเลย)

สรุปว่าคนที่ไม่ชอบกินยาต้องกินยาต้านไวรัสวันละ 10 เม็ด เปงเวลา 7 วัน (ไม่รวมยาอื่นๆนะ)

เฮ้อ ไม่อยากกิน แต่เพื่อกำจัดอีตุ่มบ้า เราต้องกิน

โอ้ววว ! พระเจ้า ยามานได้ผลแฮะ ตุ่มที่ขึ้นมีไม่มากนะ หายเรวด้วย แต่มานมีแผลเป็นนั้นซิ

ที่สำคัญแผลเปง แม่ง มีแต่ตรงหน้า ที่อื่นมานไม่มี เซงจัด กลายเปงสาวหน้าลายเลยทีเดียว

ที่บ้านบอก "เด๋วมานก็หาย" แต่ "มานยังอยู่ๆ" เศร้ามากมาย TT

ระหว่างที่เรากำลังป่วยอยู่นั้น เราก็พบเพื่อนแท้ (มาก)

นังกิ๊ง : ไปหลังมอ ตอยช้านป่วย

สิริ นิค : พาหาเพื่อแสดงความรังเกลียด ก่อนที่ช้านจะลงมาหา

"ถามอี๊น้อยว่า จะติดไหมคะ"

พอลงมาถึงที่ที่พวกมานอยู่ก็จะเดินไปหา พร้อมจะแกล้งกอด แต่

สิริ : ไม่เอาๆ เด๋วติด(พร้อมเดินหนีไป)

พอเข้าไปนั่งในบ้านช้าน มีคนยกอาหาร (ถั่ว)เข้ามา

ช้านหยิบเข้าปาก 1 ชิ้น แล้วก็

สิริ : เอี๊ยะ! ไม่กินล่ะ จะติดไหมเนี่ย

นิค : (นั่งอยู่ห่างๆ)

เฮ้ยยยยย เพื่อนช้านแต่ละคน ดูดิ๊ 555 ขำๆๆ

แต่การป่วยก็ดีนะ ทำให้เรา "น้ำหนักลด 5555" อันนี้ชอบๆๆ

 แม้ว่าจะได้มาด้วยความลำบาก

แต่ว่า ตอนนี้น้ำหนักมานเริ่มกลับมาแล้วอ่ะดิ ทามงายดี ฮือๆ

............................

ตอนนี้เรามีรูมเมทคนใหม่แล้ว ฮิ้วๆๆๆ ทิ้งนังกิ๊งแล้ว หุหุหุ

รูมเมทคนนี้อ้วนมากมาย แต่น่ารักนะ อิอิ ส่วนนังกิ๊งย้ายไปอยู่ห้องข้างๆ

กับพี่ชาย เอ้ย พี่สาวสุดสวย เอ๊ะ รึว่าฝาแฝด นะ หน้าเหมือนกานโคดๆเลย

ตอนนี้ก็กำลังเปงพี่เลี้ยงให้รูมเมทคนใหม่อยู่ พาไปนั่งรถ พาไปเที่ยว

ตอนนี้เธอเก่งแล้ว ไปเองได้ แต่เธอชอบพาไปหาของกิน เหอะๆๆ

 (ไม่น่าล่ะ น้ำหนักเลยกลับมา หุหุ)

กินเยอะแยะมากมาย ไม่ว่าตอนไหนก็ตาม เมื่อวานๆ

 กินมาม่าคนละป๋องเพราะฝนตก ออกไปกินไม่ได้

พอกินเสด เอ๊ะ ไม่อิ่ม รูมเมทช้านเลยสั่งข้าวขึ้นมากินอีก 55 ไม่อ้วนให้มานรุไปๆ

.............................

ช่วงนี้ไม่สบายบ่อยมากเลย เปงอีสุกอีใสเสด

 ก็ เปงภูมิแพ้ เป็นหวัด ตอนนี้ก็เปงไข้ แถมเปงหวัดอีก

มีอาการเจ็บคอด้วย โอ้ยยยย ชีวิตช้าน ป่วยตลอดเวลา

ไม่ดีเลย ถึงมีกำลังใจดีก็เหอะนะ อิอิ

ตอนนี้ช้านอยู่คนเดียวเพราะเจ้แกไปปฐมนิเทศ

เสดก็ประมาณ 6 โมงเยน วันนี้คณะเจ้นัด 6 โมงเช้า

โอ้ววๆ ได้ข่าวว่าไปหลับตอนที่ปฐมนิเทศ 555 (เค้าก็เหมือนกานแหละ อิอิอิ)

ตอนนี้เจ้แกก็มีเพื่อนมากขึ้น แต่ละคนนะ สวยๆ ทั้งน้านนนน เฮ้อๆๆ

ปลงๆ

..................................

วันนี้ซักผ้า เหนื่อยมากมาย ผ้าเยอะที่สุดในโลกเลย เหนื่อยมากๆ

เลยทำให้คิดถึงบ้าน (คิดถึงอาแหมะ เพราะอาแหมะซักผ้าให้ ฮือๆ)

ตอนนี้ได้ข่าวว่าตังหมดแล้ว สงสัยจะได้เกาะรูมเมทกินแล้วล่ะมั้ง 555

ปล. คิดถึงบ้าน

     คิดถึงรูมเมท

     คิดถึงม่าม๊า

     คิดถึงเพื่อนๆ

ปล.สุดท้ายเกลียดคนที่มาชนรถนังกิ๊ง เลวสุดๆๆๆๆๆๆ

นิสัยแย่มากเลย แก่จะตายอยู่แล้ว แต่ไม่มีจิดสำนึกอีก น้ำใจก็ไม่มี

คนแบบนี้หรอ ที่เราควรนับถือ ไม่น่าล่ะ

นิสัยแบบนี้ไม่น่าทำงานในกรมราชทัณฑ์เลย น่าจะมาทำงานในคุกเลยดีกว่า

ไอ้เลว!!